پرتره

این تصویر اثر من است

اما با امضای دیگری در صفحه اول روزنامه شرق ۲۹ مرداد ۱۳۹۳ چاپ شده است.

حالا چرا می‌گویم این تصویر اثر من است؟
چون عکس خانم سیمین بهبانی از این‌جا کپی شده و عکس تبدیل به طرح و یا نقاشی شده و به نام دیگری چاپ شده.
این‌که هر روز می‌بینیم عکسهایمان بدون اجازه، بدون نام، با بریدن لوگو و اسم در سایت‌ها، روزنامه‌ها و مجلات، فیس‌بوک و تویتر دست‌ به دست می‌شود داستانی‌ کهنه است که عکاس حوصله پرداختن به آن را ندارد چه برسد به شما! اما این‌که عکس را با نرم‌افزار تبدیل به نقاشی کنیم و یا حتا با کمی زحمت بیشتر خطوط آن‌ را بکشیم و داخلش را رنگ کنیم و اسم خود را زیر آن بنویسیم اتفاق به نسبت جدیدی در مطبوعات ماست. یادم نمی‌آید هیچ معلم دبستانی به کودکی که به جای نقاشی “از رو انداخته” باشد(کاغذ را روی نقاشی و یا عکسی گذاشته باشد…) و یا داخل طرحهای کتاب‌های نقاشی را رنگ کرده باشد آفرین و یا صدآفرین گفته باشد. حالا این‌که دوستانی در مطبوعات دارای بیزنس جدیدی شده‌اند به نام طراح و همان‌کاری که در کودکی نمی‌توانستیم بکنیم را با اثر دیگران می‌کنند و امضا هم زیرش می‌زنند و لابد پول هم می‌گیرند و خروجی کارشان به صفحه اول مطبوعات می‌رود.

تا به حال شده تصویری از یک نقاشی را در روزنامه و یا مجله‌ای دیده‌اید که به جای نام نقاش اسم عکاس پای آن خورده باشد؟ مثلا مونالیزا اثر پائولو نستا!
عکاسی کردن یا درست‌تر بگویم “کپی” کاری تخصصی‌ست که نیاز به تجهیزات مشخص و دانش عکاسی دارد. عکاس در نهایت یک طرح و یا نقاشی را کپی می‌کند و هزینه تخصص، تکنیک و وقتی که گذاشته را دریافت می‌کند، عکاس هیچ وقت صاحب آن اثر نمی‌شود.
تا به حال کلاس نقاشی رفتید؟ در بعضی از کلاس‌ها هنرجویان اثری را کپی می‌کنند. یعنی مثل آن را می‌کشند، کسانی هم هستند که آثار معروف را کپی می‌کنند و دوباره می‌کشند، بابت کارشان پول هم دریافت می‌کنند اما آن‌ها در نهایت کاری که انجام داده‌اند این است که اثری را کپی کرده‌اند نه بیشتر، حقی نسبت به اثر پیدا نمی‌کنند.
نهایت خلاقیتی که جناب جعفرنژاد در کپی این عکس انجام داده‌اند تغییر در وضعیت حجاب و رنگ نکردن بخشی از عکس است. امیدوارم دوستان گرافیست شاغل در مطبوعات که تخصص والایی در اصلاح و ارشاد حجاب عکس‌ها دارند به این فکر نیفتند که اسمشان را زیر عکس بزنند.
این جنس کار که این روزها در مطبوعات ما زیاد به چشم می‌خورد، چیزی بیشتر از کپی و یا اقتباس نیست. به گمان من چنین کارهایی بدون اجازه و نام عکاس اخلاقی نیست.

کامران عدل


جمعه این هفته در گالری اعتماد نمایشگاهی از عکس‌های کامران عدل برپاست. ۶۰ سال عکاسی! “آمال و آرزوهای نیامده و برباد رفته”. بی‌شک عکس‌ها دیدنی‌ست، عکس‌های کامران عدل مهم است. اما به گمان من چیزی که از عکس‌ها مهم‌تر و دیدنی‌تر است شخص کامران عدل است.
این‌که کسی ۶۰ سال عکاسی کند، هم عکس‌هایش و هم خودش مهم باشند. هر روز با دوربین و بدون دوربین چیزی برای گفتن داشته باشد! انگیزه داشته باشد برای عکاسی، انگیزه داشته باشد برای کار کردن و کار کردن، دیدنی‌ست، آموختنی‌ست.

پرویز تناولی

یکی دو سال پیش بود، اگر اشتباه نکنم برای مجله نافه، شاید هم روزنامه بهار؟ یادم نیست. یکی از همان نشریاتی که دیگر منتشر نمی‌شود. برای عکاسی و گفتگو با پرویز تناولی به خانه-کارگاهش رفتم، به همراه سما بابایی.
حرف تازه‌ای نیست، جز این ویدیو که با دیدنش تنم درد گرفت.
یاد آن روز و آن گفتگو افتادم. از میان عکس‌هایی که گرفتم، این پرتره را از پرویز تناولی بیش‌تر دوست داشتم.

گلفام خیام، ایزابل ویلانوئوا

شهریورماه بود و روزهای آخری که برای نمایشگاه عکس انجمن دیوان در فیلارمونی کُلن آلمان همراه با روزبه روزبهانی عکاسی می‌کردم.
سری به تمرین گلفام خیام و ایزابل ویلانوئوا زدیم و عکسهایی از اون روز:
Isabel-Villanueva-Golfam-Khayam

isabel villanueva Golfam khayam

isabel villanueva Golfam khayam

isabel villanueva Golfam khayam

isabel villanueva Golfam khayam

isabel villanueva Golfam khayam

isabel villanueva Golfam khayam

یک فریم دیگر از گلفام خیام که در نمایشگاه بود رو در کسوف گذاشتم.

صادق زیبا کلام ، آچار کشی زیر رادیکال

این‌که هر از چندی آلوده عکاسی خبری می‌شم، چند دلیل داره. مهم‌ترینش پیدا کردن نگاهی ماکرو به وقایع‌ و آدم‌هاست، وقایع رو باید دید، شنید، بو کرد و یا گاهی با این‌که ممکن است دردناک باشد لمس کرد.
آدمها، آنهایی که حرفهایشان را می‌شنوی و یا آثارشان را می‌خوانی و می‌بینی، گاهی بسیار متفاوت هستند با چیزی که از دور پیداست. برخورد نزدیک، گفتگو و عکاسی، تصویری برایت می‌سازد که قابل دریافت از هیچ رسانه‌ای نیست، اگر موفق به ثبت آن تصویر واقعی و یا تلقی شخصی نسبت به موضوع شوی، بسیاری اوقات اجازه انتشار نداری و یا این اجازه را به خودت نمی‌دهی.

قصه‌ بالا ربط خاصی مطلب و عکسهای پایین ندارد، در هر نوع عکاسی و مواجه با آدمها، این جریان جاری‌ست.

روزنامه بهار صفحه‌ای دارد به نام زیر رادیکال که سروش فرهادیان انجام می‌دهد. گفتگوی این‌بار با صادق زیبا کلام بود، در دو صفحه:

هاشمی بازرگان نمی‌شود
رد هاشمی دوران ساز است 
لینک متن گفتگو هم اینجاست.
چند فریم دیگر:

زدودن برف از روی آرشیو

تخصص خاصی در حرام کردن عکس دارم. حرام کردن چیه! عکسهایی که در آرشیو خاک می‌خورند بی‌شمارند. مرتب کردن و انتشار آنها ماجرایی‌ست که خیلی اوقات از توان من خارج است.
اینجا را راه انداختم که بی‌دردسر و بدون وسواس عکسهایی را که در روز و یا هفته می‌گیرم منتشر کنم، اما اشکال از گیرنده نیست، از همان فرستنده  است که فقط پالانش عوض شده. سایت نصفه نیمه مانده و کارهایش را نکردم. آپلود روزمره عکسها هم که جای خود! به هر صورت سعی می‌کنم سایت و وبلاگ را تازه‌تر نگاه دارم، آرزو بر جوانان عیب نیست!

چند هفته پیش گفتگوی گیسو فغفوری را با پیمان معادی، حسین پاکدل و مهسا محبعلی عکاسی کردم، گفتگو اینجاست:

از جاذبه خیانت استفاده نکرده‌ایم  

این‌هم چند فریم دیگر که فرصت چاپ و انتشار پیدا نکرد:

فریم دیگری هم در کسوف

 

محمود حسینی‌زاد، نویسنده و مترجم

محمود حسینی‌زاد، نویسنده و مترجم نام‌‌آشنایی‌ست. از آن مهم‌تر بسیار نیکو و دوست‌داشتنی‌ست.
این روزها صاحب “مدال گوته” شده است، تبریک می‌گویم.

 

ایسنا: محمود حسینی‌زاد برنده‌ی مدال گوته شد

دویچه وله: محمود حسینی‌زاد، مترجم ایرانی برنده مدال گوته شد

بی‌بی‌سی: محمود حسینی زاد، مترجم و داستان‌نویس ایرانی، برنده مدال گوته شد